Miel Blok: Mijn beste voornemen van 2012: ik moet mezelf belonen
Mijn beste voornemen van 2012: ik moet mezelf belonen
Dit jaar besloot ik maar eens mee te doen. Met goede voornemens. Of eigenlijk maar eentje, met een andere als afgeleide. Telt dat dan als twee? Ik had mezelf beloofd dat ik in 2012 meer beloningen verdien. Als motivatie. Klinkt goed, toch? Maar op welk gebied had ik motivatie nodig? En hoe wilde ik mezelf belonen? Tja… Misschien had ik beter een goed voornemen kunnen maken van het verzinnen van beide.
Wikken en wegen was mijn deel! Hoewel… Met iets meer wegen had ik waarschijnlijk besloten om te gaan lijnen in het nieuwe jaar. Zoals de helft van Nederland. Ik besloot anders en zou meedoen met de andere 50%: stoppen met roken. Zo. Het hoge woord was eruit. Mijn sigaretten, mijn vrienden. Trouwe compagnons voor een minuut of twee, drie. Samen hebben we behoorlijk wat beleefd en meegemaakt. Verre reizen, bizarre avonturen. En niet te vergeten bergen met geld en steeds zwarter wordende longen. We waren aan elkaar verbonden. Mijn sigaretten en ik.
Maar goed. Ik moest toch iets vinden om mezelf voor te kunnen belonen. Anders zou ik mijn voornemen nooit waar kunnen maken. Stoppen dan maar. De moeder alle radicale en onbezonnen beslissingen. Niet op 1 januari, maar een week later. Ik installeerde deze app op mijn iPad: Smoquit. Een handige vinding die voor je bijhoudt hoe lang je al zonder Vriend Sigaret bent, hoeveel vrienden je al niet hebt opgestoken in die tijd en – helemaal mooi – hoeveel binnenkort waardeloze Euro’s je daarmee hebt bespaard. Mooi, mooi, mooi!Ik leef nu van uur naar uur. Steeds werp ik een blik op de app. Yes! Weer een paar centjes niet uitgegeven. Of liever: verdiend. Dat klinkt wat positiever. En past bovendien beter bij mijn beloningssysteem. Ik mag cd’s kopen voor het geld dat ik niet uitgeef aan sigaretten. Aardig toch, van mezelf? Dit was mijn eerste aanwinst. Substance van Joy Division. En overmorgen mag ik weer een nieuwe kopen. Heerlijk! Dat ik inmiddels tegen de muren omhoog klim en mezelf van ellende in mijn gezicht begin te krabben, neem ik op de koop toe. Dat mensen niet meer in mijn buurt durven te komen, is niet meer dan jammer. Blinde woede in het verkeer, spontane huilbuien als ik iemand anders zie roken, vreetbuien en slapeloze nachten… Ik gooi ze op de berg ‘het zal wel’. Ik heb mooi een manier gevonden om mijn goede voornemen waar te maken.
Plaats reactie
