Averechts
We leven wel in een tijdsgewricht, zeg. Alles om me heen verandert. Ik moet alles blijven herwaarderen, heroverwegen en opnieuw beoordelen. Het onoverwinnelijk geachte, reëel bestaande socialisme bestaat al eeuwen niet meer en kwijnt nog steeds zieltogend na in evenzo onderwerpende rechtse dictaturen, ver achter de puinhopen van de Berlijnse Muur. Welke laatste we overigens, het Nirwana zij geprezen, naar een nog oostelijker Oostblok hebben kunnen verplaatsen.
Gelukkig is er ons eigen knusse, rozegroene PvdA/GroenLinks-socialisme nog, weliswaar niet onoverwinnelijk, maar toch niet onplezierig voortkabbelend in menig overheidséchelon. En laten we wel wezen, niet zonder politieke revenuen. Al hadden ze daar wel de SP bij nodig. Let wel. Enkel voor de electorale verschuiving. Niet voor de verandering.
Geloof me, mooi rood is niet lelijk...!Maar dit terzijde, ik had het erover dat alles om mij heen verandert en dat ik nog steeds de zelfde dacht te blijven. Een sociaal-geëngageerde linksliberale geest, die het socialisme in het oostblok toch al nooit zo heeft zien zitten en dus zelf ideologisch nooit fout heeft gezeten. Iemand met het hart altijd op de goede plaats, met een ijzersterke moraal van solidariteit met de minder bedeelde medemens. Behept met een opofferingsbereidheid voor het moment dat de gelijkheid losbreekt en opgezadeld met een grenzeloze tolerantie ten aanzien van drugsgedwongen fietsendieven en zwak-sociale criminelen-met-een-moeilijke-jeugd. Nu weet ik beter. Niet alleen de wereld om me heen verandert. Ook ik verander. Met mijn achtste fiets is ook mijn tolerantie verdwenen. Domweg gestolen. De klootzakken.
De kans dat het een allochtoon was, acht ik minimaal. De fietslessubsidies voor allochtone vrouwen zijn al tien jaar geleden afgeschaft en het mannelijk deel verwaardigt zich écht niet om op minder rond te scheuren dan zo'n vreselijk kutscootertje. Ik ben tegen vooroordelen, blijf faliekant tegen discriminatie, maar het moet een autochtoon geweest zijn.
Ik besef het, 't is kort door de bocht, maar ik ben het inmiddels volstrekt eens met Rita Verdonk: terugsturen die hap! Maakt niet uit waarheen. Gewoon terug naar dat christelijkfundamentalistische dorp waar je, uit respect voor de ander, je schoenen niet eens uit mag doen. Terugsturen! Desnoods op mijn eigen gestolen fiets…
Tsja, ik ben diep gezonken. Ik ben niet alleen mijn fiets kwijtgeraakt, maar ook mijn tolerantie, mijn integriteit en de hiervoor door mijzelf zo geroemde medemenselijkheid. De enige manier die mij rest om aan deze vorm van sociale degeneratie te ontsnappen, is om mij zelf hard aan de drugs te verslingeren. Dan kan ik tenminste rekenen op de meelevendheid, de tolerantie en de fiets van anderen...
