Tilburg Virtueel

...maar enfin, ik had het erover dat alles om mij heen veranderde, maar dat ik nog steeds dezelfde bleef: een sociaal-geëngageerde linksliberale geest, die het socialisme in het oostblok toch al nooit zo heeft zien zitten - en dus nooit fout heeft gezeten. Iemand met het hart steeds op de goede plaats, met een ijzersterke moraal van solidariteit met de minder bedeelde medemens. Behept met een opofferingsbereidheid voor het moment dat de gelijkheid losbreekt en opgezadeld met een grenzeloze tolerantie ten aanzien van drugsgedwongen fietsendieven, door ouderlijke spilzucht gefrustreerde stadsguerilla's en niet in de laatste plaats meelevend met te zwaar gestrafte criminelen-met-een-moeilijke-jeugd.

Nu weet ik beter. Niet alleen de wereld om me heen verandert. Ook ik verander. Met mijn achtste fiets is ook mijn tolerantie verdwenen. Domweg gestolen dus. De klootzakken. Vanaf mijn eigen domein. Wat heb ik die kleinburgerlijke middenstandsmentalitaire stadswachtmoraal van de Amsterdamse grachtengordel ooit geminacht !!
Nu ben ik zelf zo diep gezonken. Ik dreig niet alleen have en goed aan die Colombiaanse drugkartels kwijt te raken, maar ook mijn tolerantie, mijn integriteit en de hiervoor door mijzelf zo geroemde medemenselijkheid. De enige manier die mij nog rest om aan deze vorm van sociale degeneratie te kunnen ontsnappen is om mij zélf hard aan de drugs te verslingeren. Dan kan ik tenminste rekenen op de solidariteit, de tolerantie en de fiets van anderen...

Uit: Allicht, jaargang 12, augustus 1992