Welkom aan de mens Ruud Vreeman
Wat ik van u gelezen heb bracht me niet ver
Rechtvaardig, defensief, een goed vakbondsbestuurder
Langs wegen van geleidelijkheid, geen brug te ver
Of te dichtbij loopt u, niemand beweegt secuurder
Al wat u deed hebt u zonder veel breuk gedaan
Goed voorbereid problemen tegemoet getreden
En pas na overleg uw eigen weg gegaan
Met rekenschap aan hen die het liefst anders deden
Zo las ik vraaggesprek na vraaggesprek en kon
Niet anders concluderen dan dat Tilburg mét u
Een prijs heeft uit de politieke grabbelton
Tot wie we kunnen zeggen: kom erin en zet u
Ik wist genoeg maar las toch nog één interview
Men vroeg u naar het best wat u was overkomen
Dat Ronny beter werd, zei u. Merci beaucoup,
Dacht ik, laat nu de mens Ruud Vreeman binnenkomen.
Op 3 juli 2004 werd de nieuwe burgemeester van Tilburg verwelkomd tijdens een door het Brabants Dagblad georganiseerde middag in 013. Mij was gevraagd een welkomsgedicht voor te dragen. Omdat ik de politiek niet zo goed volg dat ik me blindelings over Ruud Vreeman uit zou kunnen laten, las ik tal van interviews met hem uit tijdschriften als Vrij Nederland, HP/De Tijd of Elsevier. Het viel me op dat hij de openbare functies die hij bekleed had naar behoren had vervuld, maar over de mens Vreeman werd ik niks wijzer. Het waren allemaal gedegen, maar saaie verhalen over een bestuurder. En opeens, in dat laatste interview vroeg iemand hem, wat het beste was dat hem ooit overkomen was. Waarschijnlijk verrast door de vraag antwoordde Vreeman heel persoonlijk en gemeend. Het ontroerde me en vertelde me meer over de mens Ruud Vreeman dan al zijn andere kwaliteiten bij elkaar.
