Over de dood
mateloos ver weg ben jij
maar nu in de zaal de mensen
hoorbaar zwijgen allemaal
weer even zo dichtbij
je kist van bloemen overdekt
zacht begint muziek te spelen
ragfijn licht naar binnen valt
de ruimte zindert van respect
aan het raam de herfst verglijdt
ijs zal straks de linten bleken
overleeft de tijd de liefde
of toch de liefde, lief, de tijd?
laat nu niemand nog iets zeggen
want al wat iemand dierbaar is
raakt toch in vergetelheid, maar...
hier durf ik je neer te leggen
Dit gedicht ging weer over de dood. Het werd door de acteur Bert Freen uitgesproken bij de ingebruikname van de nieuwe aula van het crematorium aan de Karel Boddenweg op 28 november 2003. Later werd ik door de stichting die het gebouw daar bestierd opgebeld met de vraag of het gedicht blijvend afgedrukt mocht worden op een glasplaat. Ik gaf mijn toestemming daarvoor, maar of die glasplaat er ooit gekomen is, weet ik niet
